Σούρουπο, λυκόφως, απόσπερο…
Λέξεις που περιγράφουν εκείνη την τελευταία ώρα, που η μέρα αποσύρεται για να δώσει τη θέση της στη νύχτα.
Κι είναι ακόμη μέρα. Κι είναι ήδη νύχτα.

Φώτα ανάβουν το ένα μετά το άλλο. Φώτα δυνατά.
Που σκορπίζουν το σκοτάδι και τον φόβο, που γεννούν σιγουριά, δύναμη και ασφάλεια. Που συνεχίζουν τη ζωή.

Ντροπαλά μάτια τα άστρα, αχνοφαίνονται, κρεμασμένα από το σκοτεινό μετέωρο. Ασάλευτοι φύλακες στη νύχτα που πέφτει, μετρούν τον χρόνο που περνά.
Πάντα εκεί.

Και ας μην τα κοιτάζεις πια όπως τα κοίταζες κάποτε· για να σε καθοδηγήσουν, για να σου δώσουν ελπίδα και παρηγοριά.
Πάντα εκεί. Μέχρι να τα σβήσει το ξημέρωμα.

Κάποτε ο άνθρωπος είχε μόνο τα άστρα για να πορεύεται.

Τώρα έχει τα φώτα της πόλης

Καληνύχτα πόλη… Ώρα να ονειρευτείς…