Μια νέα γυναίκα παίζει ακορντεόν,
συγκεντρωμένη στον εαυτό της.Το punctum
της εικόνας: το ηχηρό σύνθημα στον τοίχο,
κι από την άλλη η μουσική που μόνο
βλέπουμε, οι άηχες νότες που βγαίνουν από
τα δάχτυλά της. Πώς αποτυπώνει η
φωτογραφία τη μουσική; Πού βρίσκονται οι ήχοι;
Τους φανταζόμαστε βλέποντας τα χέρια
της νεαρής γυναίκας που παίζει ακορντεόν,
τη στάση του σώματός της, την προσήλωση του βλέμματός της.
H μουσική υπερίπταται μετεωριζόμενη στη νυχτερινή ησυχία.
H φωτογραφία δρόμου είναι ένας διάλογος με τον εαυτό.
O φωτογράφος δεν απευθύνεται στο κοινό, αλλά βλέπει και μονολογεί,
στοχάζεται και λέει. Το βλέμμα του στέκεται στην
τυχαία όψη των πραγμάτων, απομονωμένη από τη ροή του χρόνου.
H φωτογραφία μάς θέτει μπροστά στο δημιουργικό κενό.
Το συμπληρώνει η φαντασία.